Üyelik Girişi
Site Menüsü
Site Haritası
Takvim
Çocuğun Gözyaşı

O nasıl bir soğuk, nasıl bir zemheri
Donuyordu insanlık, üşüyordu Bebeğin minik elleri
Baktım ki ay semada tertemiz, apaydınlık bir dünya gibi
Karanlığın içinde yol alanlara, gönüllü bir Deniz feneri
Sanki aydınlatmak ister gibi bildiğimiz tüm evreni

Kamer fazla tutunamadı uçsuz bucaksız karanlıkta
Var olamadı ki, bu amansız yoklukta,
Öylece durmak istemedi bu umursamaz boşlukta
Birden süzülüp düştü yere, parçalandı, parçaları cam kırıkları gibi dağılmıştı her yere
Yaşarmış gibi yapanlar yürüdüler basa basa üzerine
O kadar naifti ki Can parçaları, saplanmadı birine bile
Ne yazık, ibret bile değildi donarak ölen Gonca Güle

Ayaz uğramazdı ki, hiç üşümeyen şehirlere
Sahte gülücüklerle ısınan, çok yemekten yakınan,
Sadece kendi gibi olanı kırmaktan sakınan,
Loş gözlerle, boş yüreklerle etrafına bakınan
Yaşadığını sanan o acayip insanların doluştuğu bu ruhsuz yere

Her masum ayrılırken yeryüzünden, gökte yeni bir Yıldız olurmuş...
Çoğu insan ise huzuru bu karmaşık aydınlıkta bulurmuş
Özlermiş analar, ararmış babalar o cıvıltılı sözleri,
Kardeşler hasretle kucaklarmış geride kalan minikleri
Bak işte masal olmuş bu canların acı hikayeleri
Artık şehirlerden görülemez olmuş, gökyüzündeki hüzünlü çocukların titrek gözleri

Aniden çevirince yüzümü göğe
Sarsıldım, irkildim birdenbire,
Fark ettim ki, düşen ne Ay ne de başkasıymış
O, ölürken ağlayan bir Çocuğun Gözyaşı damlasıymış...

27.12.2015

***Ölen, öldürülen, öldüğünü bile bilemeyen tüm çocukların anısına...

Paylaş |                      Yorum Yaz - Arşiv     
940 kez okundu

Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu yapmak için tıklayın
Ziyaret Bilgileri
Aktif Ziyaretçi1
Bugün Toplam29
Toplam Ziyaret53526
Hava Durumu
Anlık
Yarın
5° -2°
Saat